Bazen en saboteurs

Het voelde bijzonder vreemd aan, de woorden uw toekomstig leidinggevende. Ze stonden in de mails van de HR-afdeling – nog zo’n vreemd ding – die het tekenen van het contract vooraf gingen.

Ging ik dat nu echt doen? Toelaten dat iemand anders dan ikzelf de eindverantwoordelijkheid neemt over wat ik zal doen en laten? Zo werkt het nochtans, ik weet het. Hire en fire zijn de essentie van leiding geven, ik vertel aan elke coachee.

Maar ik? In die situatie de ondergeschikte? Klaar om me te laten evalueren?

Ik moet er toch even bij slikken. Ni dieu, ni maître, staat in mijn ziel gegrifd. Een vrij projectiel, een los atoom.

Ik hoef niet naar mijn mindfulness podcasts te luisteren om te beseffen dat mijn gevoel van controle sowieso een illusie is. En eerlijk, als werknemer ben ik een paar keer in goed overleg uit elkaar gegaan – en ook niet elke opdracht als zelfstandige eindigde in peis en vree. Om maar te zeggen: mijn relaties met leidinggevenden zijn niet altijd rimpelloos geweest.

Ligt natuurlijk aan het soort jobs dat ik altijd opzoek: complex, net voorbij de rand van het haalbare. Dan krijg je dat.

Haha.

Misschien moest ik toch maar eens naar mezelf kijken, want het laatste wat ik wil is me door een angstreactie laten leiden. En dus las ik het toepasselijk getitelde Nooit meer ruzie met je baas, een boek van Adrienne van den Bos.

Het wordt in de markt gezet voor hoogbegaafden, want die zijn anders, maar de tips en principes die ze uitwerkt zijn voor iedereen geldig. In mijn wereld is namelijk iedereen anders. Uniek.

Het zijn drie principes.

  • Ken uzelve, daar begint ze mee. Hoe gedraag ik me, wat zijn mijn waarden, welke rollen passen bij mij?
  • Vervolgens: maak je werkvoorwaarden helder. Fysiek, inhoudelijk, sociaal.
  • En dan: zoek een manager die bij je past (en wees ook de medewerker die zij of hij nodig heeft).

Zoals altijd bij dit soort van zelfhulpboeken denk ik: uiteraard. Ken uzelve . Spreekt voor zich. Gewoon doen! Lastig wordt het pas wanneer je de diepte induikt. Hoe weet je eigenlijk welke impact jouw gedrag op anderen heeft? Je bent een mens, een vat vol tegenstrijdigheden, ben je zeker dat je gedrag altijd je eigen waarden respecteert?

Opnieuw: haha.

Maar dat maakt de oefening niet minder waardevol. Wil je zonder begeleiding jezelf leren kennen? Neem de tijd, elke dag opnieuw, om even de confrontatie met jezelf op te zoeken. Op papier, dat werkt goed. Of in een mindful meditatie. De essentie is de dagelijkse herhaling, tot je dat liegen tegen jezelf (nou ja, niet helemaal de hele waarheid vertellen) niet meer kan verdragen.

Een wishlist opstellen rond je werkvoorwaarden – de context waarin je doet wat je te doen hebt – lijkt wat makkelijker. Maar toch. Je raakt dat vreemde begrip organisatiecultuur, en daar heb je nauwelijks invloed op.

De passende leidinggevende dan. Wat je duidelijk moet maken, zegt van den Bos, is dat je op zoek bent naar gelijkwaardigheid. Dat is een erg Nederlandse waarde. In Frankrijk gaat het bijvoorbeeld vaak meer over respect, ook voor de relatieve positie van ieder in de organisatiestructuur.

Hoe dan ook, als je niet wil dat je leidinggevende je grenzen overschrijdt, dan moet je de eigen grenzen ook kennen, en die naast die van je leidinggevende leggen. Ze bespreken. Daar, zo besef ik nu voor mezelf, heb ik wel eens de bal mis geslagen. Saboteur. Dat was al te vaak mijn middle name.

Maar nu dus, dankzij dit boek en de loving kindness mantra op repeat, niet meer. Beste leidinggevende, wie je ook moge zijn, may you be well, may you be happy, may you be safe. In ruil beloof ik dat je me af en toe lastig mag vallen, zoals het een leidinggevende betaamt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: